Włókniak – wyzwanie dla medycyny estetycznej

Włókniak

WłókniakNowotwory na ogół przywodzą na myśl złośliwe guzy, które charakteryzować mogą lepsze bądź gorsze rokowania u pacjentów. Odpowiednio wcześnie wykryte zmiany mogą zostać skutecznie wyleczone, jednak gdy diagnoza zostanie postawiona zbyt późno – choroba może okazać się śmiertelna. Nie wszystkie guzy nowotworowe stanowią jednak zagrożenie dla życia.

Nie oznacza to, że nie wpływają one na jego jakość oraz codzienne funkcjonowanie pacjentów nimi dotkniętych. Jeden z łagodnych typów nowotworów stanowią włókniaki. Przedstawia się je na ogół jako problem natury dermatologicznej. Mogą być umiejscowione w różnych miejscach na ciele i mają postać narośli o grudkowatej strukturze. Ich usunięcie na ogół jest dyktowane względami estetycznymi.

Rodzaje włókniaków i objawy ich występowania.

Możemy wyróżnić miękką i twardą postać włókniaków – i jest to podział podstawowy.  Do podtypów włókniaków miękkich można zaliczyć znamiona miękkie, tłuszczaki oraz brodawczaki, natomiast do włókniaków twardych należą keloidy, naczyniaki zwłókniałe ora histiocytomy.  Miękkie włókniaki mają na ogół postać guzów o kulistym kształcie. Ich wielkość jest zróżnicowana, a kolor – może być zarówno „naturalny” jak i dużo ciemniejszy od karnacji. Włókniaki nie powodują dolegliwości bólowych czy świądu, jednak fakt, iż mogą pojawić się w każdym miejscu na skórze (szczególnie w obrębie szyi, pach, dekoltu, pachwin czy powiek) znacząco utrudnia codzienną egzystencję. Najczęściej miękkie włókniaki pojawiają się u kobiet w wieku podeszłym, choć nie jest to regułą. Włókniaki twarde natomiast zazwyczaj mają postać niewielkiego guza, w kolorze odróżniającym się od karnacji. Występują na ogół pojedynczo – najczęściej w miejscach takich jak ręce czy nogi, nie powodują dolegliwości, mimo iż są twarde w dotyku.

Przyczyny schorzenia.

Włókniaki powstają z tkanki łącznej włóknistej. Na ogół włókniaki miękkie stanowią zmiany wrodzone, jednak mogą się też pojawić w wyniku choroby Reckinghausena (inaczej neurofibromatozy 1 typu), która rozwija się w wyniku mutacji genetycznych i może generować również inne zaburzenia, w obrębie całego organizmu (objawy mają zmienny charakter, a tempo przyrostu guzów w różnych miejscach nierzadko ulega zwiększeniu). Włókniaki twarde to zmiany nabyte – na przykład w wyniku skaleczenia, urazu, stanów zapalnych, a nawet ukąszenia owadów.

Sposoby terapii.

Na wstępie warto zaznaczyć, że usuwanie włókniaków nie jest konieczne, ponieważ nie ulegają one zezłośliwieniu. Niemniej dla wielu pacjentów to kwestia nie tylko estetyki, ale również ułatwienia funkcjonowania w społeczeństwie. Stąd – warto rozważyć jedną z metod ich usuwania, do których należą:

  • elektrokoagulacja włókniaków – czyli wypalanie zmian z wykorzystaniem prądu elektrycznego o wysokiej częstotliwości. Do rzadkich komplikacji można zaliczyć niewielkie blizny czy przebarwienia, niemniej metoda ta jest bezpieczna. Procedura może być wykonana zarówno w gabinecie medycyny estetycznej jak i u dermatochirurga. Zabieg trwa do kilkudziesięciu minut, odbywa się w znieczuleniu miejscowym, a bezpośrednio po jego zakończeniu mogą (lecz nie muszą) pojawić się zaczerwienienia, sińce, obrzęki czy ból, które szybko ustępują. Elektrokoagulacji nie wykonuje się u pacjentów z zaburzeniami krążenia, słabą krzepliwością, cukrzycą, rozrusznikiem serca, ani u kobiet w ciąży;
  • wymrażanie włókniaków (krioterapia przy pomocy ciekłego azotu) – ten sposób pozwala przy pomocy pary z ciekłego azotu (o temperaturze rzędu – 140 stopni C) zmrozić włókniaki, a następnie usunąć je przy pomocy specjalnych kleszczyków bądź pęsety. Metoda  jest bezpieczna nawet w przypadku dzieci czy kobiet ciężarnych;
  • zastosowanie lasera CO2 – gdzie przy pomocy specjalnej wiązki światła możliwe jest bezbolesne usunięcie włókniaka. Metoda ma niestety przeciwwskazania, takie jak infekcje wirusowe bądź bakteryjne, skłonność do bliznowacenia, a także ciąża czy okres laktacji. Bezpośrednio po zabiegu tworzą się niewielkie rany, jednak znikają one po kilku tygodniach,  jeśli dbamy o regularną dezynfekcje oraz zabezpieczanie skóry opatrunkiem;
  • chirurgiczne procedury – stosowane głównie przy włókniakach znacznych rozmiarów, wykonywane w znieczuleniu miejscowym oraz wymagające wzmożonej dbałości o skórę po zabiegu;

więcej: http://zdrowiedza.pl/wlokniak-szpecacy-problem-skorny/

[Głosów:1    Średnia:5/5]

Zobacz również

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*